دسته: شعرا

افسانه در شب تیره ، دیوانه ای کاو  دل به رنگی گریزان سپرده  در دره ی سرد و خلوت نشسته  همچو ساقه ی گیاهی فسرده  می کند داستانی غم آور  در میان بس آشفته مانده  قصه ی دانه اش هست و دامی  وز همه گفته ناگفته مانده  از دلی رفته دارد پیامی داستان از خیالی…

آب و آتش آب و آتش نسبتی دارند جاویدان مثل شب با روز، اما از شگفتی‌ها ما مقدس آتشی بودیم و آب زندگی در ما آتشی با شعله‌های آبی زیبا آه سوزدم تا زنده‌ام یادش که ما بودیم آتشی سوزان و سوزاننده و زنده چشمهٔ بس پاکی روشن هم فروغ و فر دیرین را فروزنده…

ای شب هان ای شب شوم وحشت انگیز تا چند زنی به جانم آتش ؟ یا چشم مرا ز جای برکن  یا پرده ز روی خود فروکش یا بازگذار تا بمیرم  کز دیدن روزگار سیرم  دیری ست که در زمانه ی دون  از دیده همیشه اشکبارم عمری به کدورت و الم رفت  تا باقی عمر…