دسته: شعرا

ایضاله   هنوز باغ جهان را نبود نام و نشان که مست بودم از آن می که جام اوست جهان به کام دوست می مهر دوست می‌خوردم در آن نفس که ز جان جهان نبود نشان به چشم یار رخ خوب یار می‌دیدم در آن مقام که می‌زیستم به جان کسان تبسم لب ساقی مرا…

در پیش کومه ام در پیش کومه ام در صحنه ی تمشک بیخود ببسته است مهتاب بی طراوت.لانه. * یک مرغ دل نهاده ی دریادوست با نغمه هایش دریایی بیخود سکوت خانه سرایم را کرده است چون خیاش ویرانه. * بیخود دویده است بیخود تنیده است لم در حواشی آئیش باد از برابر جاده کانجا…

سیولیشه تی تیک تی تیک در این کران ساحل و به نیمه شب نک می زند سیولیشه روی شیشه.   به او هزار بار ز روی پند گفته ام که در اطاق من ترا نه جا برای خوابگاست من این اطاق را به دست هزار بار رفته ام. چراغ سوخته هزار بر لبم سخن به…