دسته: شعرا

غزل شماره 166   چمنی که تا قیامت گل او به بار بادا صنمی که بر جمالش دو جهان نثار بادا   ز بگاه میر خوبان به شکار می‌خرامد که به تیر غمزه او دل ما شکار بادا   به دو چشم من ز چشمش چه پیام‌هاست هر دم که دو چشم از پیامش خوش…

غزل شماره 165   اگر آن میی که خوردی به سحر نبود گیرا بستان ز من شرابی که قیامتست حقا   چه تفرج و تماشا که رسد ز جام اول دومش نعوذبالله چه کنم صفت سوم را   غم و مصلحت نماند همه را فرود راند پس از آن خدای داند که کجا کشد تماشا…

غزل شماره 164   چو مرا به سوی زندان بکشید تن ز بالا ز مقربان حضرت بشدم غریب و تنها   به میان حبس ناگه قمری مرا قرین شد که فکند در دماغم هوسش هزار سودا   همه کس خلاص جوید ز بلا و حبس من نی چه روم چه روی آرم به برون و…