دسته: مولانا

شماره 699 بیچاره کسی که می ندارد غوره به سلف همی‌فشارد   بیچاره زمین که شوره باشد وین ابر کرم بر او نبارد   باری دل من صبوح مستست وام شب دوش می‌گزارد   گفتم به صبوح خفتگان را پامزد ویم که سر برآرد   امروز گریخت شرم از من او بر کف مست کی…

شماره 698 آن کس که ز تو نشان ندارد گر خورشیدست آن ندارد   ما بر در و بام عشق حیران آن بام که نردبان ندارد   دل چون چنگست و عشق زخمه پس دل به چه دل فغان ندارد   امروز فغان عاشقان را بشنو که تو را زیان ندارد   هر ذره پر…

شماره 697 دل بی‌لطف تو جان ندارد جان بی‌تو سر جهان ندارد   عقل ار چه شگرف کدخداییست بی خوان تو آب و نان ندارد   خورشید چو دید خاک کویت هرگز سر آسمان ندارد   گلنار چو دید گلشن جان زین پس سر بوستان ندارد   در دولت تو سیه گلیمی گر سود کند…