دسته: مولانا

شماره 341   بیا کامروز ما را روز عیدست از این پس عیش و عشرت بر مزیدست   بزن دستی بگو کامروز شادی‌ست که روز خوش هم از اول پدیدست   چو یار ما در این عالم کی باشد چنین عیدی به صد دوران کی دیدست   زمین و آسمان‌ها پرشکر شد به هر سویی…

شماره 339   سماع آرام جان زندگانیست کسی داند که او را جان جانست   کسی خواهد که او بیدار گردد که او خفته میان بوستان‌ست   ولیک آن کو به زندان خفته باشد اگر بیدار گردد در زیان‌ست   سماع آن جا بکن کان جا عروسیست نه در ماتم که آن جای فغانست  …

شماره 338   سماع از بهر جان بی‌قرارست سبک برجه چه جای انتظارست   مشین این جا تو با اندیشه خویش اگر مردی برو آن جا که یارست   مگو باشد که او ما را نخواهد که مرد تشنه را با این چه کارست   که پروانه نیندیشد ز آتش که جان عشق را اندیشه…