دسته: مولانا

شماره 761 چو سحرگاه ز گلشن مه عیار برآمد چه بسی نعره مستان که ز گلزار برآمد   ز رخ ماه خصالش ز لطیفی وصالش همه را بخت فزون شد همه را کار برآمد   ز دو صد روضه رضوان ز دو صد چشمه حیوان دو هزاران گل خندان ز دل خار برآمد   غم…

شماره 760 خنک آن کس که چو ما شد همه تسلیم و رضا شد گرو عشق و جنون شد گهر بحر صفا شد   مه و خورشید نظر شد که از او خاک چو زر شد به کرم بحر گهر شد به روش باد صبا شد   چو شه عشق کشیدش ز همه خلق بریدش…

شماره 759 دل من رای تو دارد سر سودای تو دارد رخ فرسوده زردم غم صفرای تو دارد   سر من مست جمالت دل من دام خیالت گهر دیده نثار کف دریای تو دارد   ز تو هر هدیه که بردم به خیال تو سپردم که خیال شکرینت فر و سیمای تو دارد   غلطم…