دسته: غزل

شماره 254   باده ده آن یار قدح باره را یار ترش روی شکرپاره را   منگر آن سوی بدین سو گشا غمزه غمازه خون خواره را   دست تو می‌مالد بیچاره وار نه به کفش چاره بیچاره را   خیره و سرگشته و بی‌کار کن این خرد پیر همه کاره را   ای کرمت…

شماره 253   چند نهان داری آن خنده را آن مه تابنده فرخنده را   بنده کند روی تو صد شاه را شاه کند خنده تو بنده را   خنده بیاموز گل سرخ را جلوه کن آن دولت پاینده را   بسته بدانست در آسمان تا بکشد چون تو گشاینده را   دیده قطار شترهای…

شماره 252   نذر کند یار که امشب تو را خواب نباشد ز طمع برتر آ   حفظ دماغ آن مدمغ بود چونک سهر باید یار مرا   هست دماغ تو چو زیت چراغ هست چراغ تن ما بی‌وفا   گر دبه پر زیت بود سود نیست صبح شود گشت چراغت فنا   دعوت خورشید…