دسته: غزل

شماره 257   لعل لبش داد کنون مر مرا آنچ تو را لعل کند مر مرا   گلبن خندان به دل و جان بگفت برگ منت هست به گلشن برآ   گر نخریدست جهان را ز غم مژده چرا داد خدا کاشتری   در بن خانه‌ست جهان تنگ و منگ زود برآیید به بام سرا…

شماره 256   داد دهی ساغر و پیمانه را مایه دهی مجلس و میخانه را   مست کنی نرگس مخمور را پیش کشی آن بت دردانه را   جز ز خداوندی تو کی رسد صبر و قرار این دل دیوانه را   تیغ برآور هله ای آفتاب نور ده این گوشه ویرانه را   قاف…

شماره 255   خیز صبوحی کن و درده صلا خیز که صبح آمد و وقت دعا   کوزه پر از می کن و در کاسه ریز خیز مزن خنبک و خم برگشا   دور بگردان و مرا ده نخست جان مرا تازه کن ای جان فزا   خیز که از هر طرفی بانگ چنگ در…