دسته: غزل

شماره 393   جمع باشید ای حریفان زانک وقت خواب نیست هر حریفی کو بخسبد والله از اصحاب نیست   روی بستان را نبیند راه بستان گم کند هر که او گردان و نالان شیوه دولاب نیست   ای بجسته کام دل اندر جهان آب و گل می‌دوانی سوی آن جو کاندر آن جو آب…

شماره 392   گر ندید آن شادجان این گلستان را شاد چیست گر نه لطف او بود پس عیش را بنیاد چیست   گر خرابات ازل از تاب رویش پر نگشت پس هزاران صومعه در محو جان آباد چیست   جان ما با عشق او گر نی ز یک جا رسته‌اند جان بااقبال ما با…

شماره 391   مطربا این پرده زن کان یار ما مست آمدست وان حیات باصفای باوفا مست آمدست   گر لباس قهر پوشد چون شرر بشناسمش کو بدین شیوه بر ما بارها مست آمدست   آب ما را گر بریزد ور سبو را بشکند ای برادر دم مزن کاین دم سقا مست آمدست   می‌فریبم…