دسته: شیخ بهایی

به شهر عافیت، مأوی ندارم بغیر از کوی حرمان، جا ندارم   من از پروانه دارم چشم تحسین ز عشاق دگر، پروا ندارم   بهشتم می‌دهد رضوان به طاعت سر و سامان این سودا ندارم   بهائی جوید از من زهد و تقوی سخن کوتاه، من اینها ندارم

بگذر ز علم رسمی، که تمام قیل و قال است من و درس عشق ای دل! که تمام وجد و حال است   ز مراحم الهی، نتوان برید امید مشنو حدیث زاهد، که شنیدنش وبال است   طمع وصال گفتی که به کیش ما حرام است تو بگو که خون عاشق، به کدام دین حلال…

آنها که ربودهٔ الستند از عهد الست باز مستند   تا شربت بیخودی چشیدند از بیم و امید، باز رستند   چالاک شدند، پس به یک گام از جوی حدوث، باز جستند   اندر طلب مقام اصلی دل در ازل و ابد نبستند   خالی ز خود و به دوست باقی این طرفه که نیستند…