دسته: شهریار

۶۷ ‫اى کاش پشتِ دامْ قَیَه ، از صخره هاى تو ‫بیر چیخئیدیم دام قیه نین داشینا ‫مى آمدم که پرسم از او ماجراى تو ‫بیر باخئیدیم گئچمیشینه ، یاشینا ‫بینم چه رفته است و چه مانده براى تو ‫بیر گورئیدیم نه لر گلمیش باشینا ‫روزى چو برفهاى تو با گریه سر کنم ‫منده اْونون…

۶۸ ‫خندان شده است غنچة گل از براى دل ‫حیدربابا ، گوْل غنچه سى خنداندى ‫لیکن چه سود زان همه ، خون شد غذاى دل ‫آمما حئیف ، اوْرک غذاسى قاندى ‫زندانِ زندگى شده ماتم سراى دل ‫زندگانلیق بیر قارانلیق زینداندى ‫کس نیست تا دریچة این قلعه وا کند ‫بو زیندانین دربچه سین آچان یوْخ…

۶۹ ‫حیدربابا ، تمام جهان غم گرفته است ‫حیدربابا گؤیلر بوْتوْن دوماندى ‫وین روزگارِ ما همه ماتم گرفته است ‫گونلریمیز بیر-بیریندن یاماندى ‫اى بد کسى که که دست کسان کم گرفته است ‫بیر-بیروْزدن آیریلمایون ، آماندى ‫نیکى برفت و در وطنِ غیر لانه کرد ‫یاخشیلیغى الیمیزدن آلیبلار ‫بد در رسید و در دل ما آشیانه…