دسته: حافظ

غزل    ۱۶۶   روز هجران و شب فرقت يار آخر شد زدم اين فال و گذشت اختر و کار آخر شد   آن همه ناز و تنعم که خزان می‌فرمود عاقبت در قدم باد بهار آخر شد   شکر ايزد که به اقبال کله گوشه گل نخوت باد دی و شوکت خار آخر شد  …

غزل    ۱۶۵   مرا مهر سيه چشمان ز سر بيرون نخواهد شد قضای آسمان است اين و ديگرگون نخواهد شد   رقيب آزارها فرمود و جای آشتی نگذاشت مگر آه سحرخيزان سوی گردون نخواهد شد   مرا روز ازل کاری بجز رندی نفرمودند هر آن قسمت که آن جا رفت از آن افزون نخواهد شد…

غزل    ۱۶۳   گل بی رخ يار خوش نباشد بی باده بهار خوش نباشد   طرف چمن و طواف بستان بی لاله عذار خوش نباشد   رقصيدن سرو و حالت گل بی صوت هزار خوش نباشد   با يار شکرلب گل اندام بی بوس و کنار خوش نباشد   هر نقش که دست عقل بندد…