دسته: حافظ

غزل    ۱۷۲   عشق تو نهال حيرت آمد وصل تو کمال حيرت آمد   بس غرقه حال وصل کخر هم بر سر حال حيرت آمد   يک دل بنما که در ره او بر چهره نه خال حيرت آمد   نه وصل بماند و نه واصل آن جا که خيال حيرت آمد   از هر…

غزل    ۱۷۱   دوش از جناب آصف پيک بشارت آمد کز حضرت سليمان عشرت اشارت آمد   خاک وجود ما را از آب ديده گل کن ويرانسرای دل را گاه عمارت آمد   اين شرح بی‌نهايت کز زلف يار گفتند حرفيست از هزاران کاندر عبارت آمد   عيبم بپوش زنهار ای خرقه می آلود کان…

غزل    ۱۷۰   زاهد خلوت نشين دوش به ميخانه شد از سر پيمان برفت با سر پيمانه شد   صوفی مجلس که دی جام و قدح می‌شکست باز به يک جرعه می عاقل و فرزانه شد   شاهد عهد شباب آمده بودش به خواب باز به پيرانه سر عاشق و ديوانه شد   مغبچه‌ای می‌گذشت…