دسته: حافظ

غزل    ۲۷۲   بازآی و دل تنگ مرا مونس جان باش وين سوخته را محرم اسرار نهان باش   زان باده که در ميکده عشق فروشند ما را دو سه ساغر بده و گو رمضان باش   در خرقه چو آتش زدی ای عارف سالک جهدی کن و سرحلقه رندان جهان باش   دلدار که…

غزل    ۲۷۱   دارم از زلف سياهش گله چندان که مپرس که چنان ز او شده‌ام بی سر و سامان که مپرس   کس به اميد وفا ترک دل و دين مکناد که چنانم من از اين کرده پشيمان که مپرس   به يکی جرعه که آزار کسش در پی نيست زحمتی می‌کشم از مردم…

غزل    ۲۶۹   دلا رفيق سفر بخت نيکخواهت بس نسيم روضه شيراز پيک راهت بس   دگر ز منزل جانان سفر مکن درويش که سير معنوی و کنج خانقاهت بس   وگر کمين بگشايد غمی ز گوشه دل حريم درگه پير مغان پناهت بس   به صدر مصطبه بنشين و ساغر می‌نوش که اين قدر…