دسته: حافظ

  غزل    ۳۹۸   ای نور چشم من سخنی هست گوش کن چون ساغرت پر است بنوشان و نوش کن   در راه عشق وسوسه اهرمن بسيست پيش آی و گوش دل به پيام سروش کن   برگ نوا تبه شد و ساز طرب نماند ای چنگ ناله برکش و ای دف خروش کن  …

  غزل    ۳۹۷   ز در درآ و شبستان ما منور کن هوای مجلس روحانيان معطر کن   اگر فقيه نصيحت کند که عشق مباز پياله‌ای بدهش گو دماغ را تر کن   به چشم و ابروی جانان سپرده‌ام دل و جان بيا بيا و تماشای طاق و منظر کن   ستاره شب هجران نمی‌فشاند…

  غزل    ۳۹۶   صبح است ساقيا قدحی پرشراب کن دور فلک درنگ ندارد شتاب کن   زان پيشتر که عالم فانی شود خراب ما را ز جام باده گلگون خراب کن   خورشيد می ز مشرق ساغر طلوع کرد گر برگ عيش می‌طلبی ترک خواب کن   روزی که چرخ از گل ما کوزه‌ها…