دسته: حافظ

غزل    ۴۰۱   چون شوم خاک رهش دامن بيفشاند ز من ور بگويم دل بگردان رو بگرداند ز من   روی رنگين را به هر کس می‌نمايد همچو گل ور بگويم بازپوشان بازپوشاند ز من   چشم خود را گفتم آخر يک نظر سيرش ببين گفت می‌خواهی مگر تا جوی خون راند ز من  …

  غزل    ۴۰۰   بالابلند عشوه گر نقش باز من کوتاه کرد قصه زهد دراز من   ديدی دلا که آخر پيری و زهد و علم با من چه کرد ديده معشوقه باز من   می‌ترسم از خرابی ايمان که می‌برد محراب ابروی تو حضور نماز من   گفتم به دلق زرق بپوشم نشان عشق…

غزل    ۳۹۹   کرشمه‌ای کن و بازار ساحری بشکن به غمزه رونق و ناموس سامری بشکن   به باد ده سر و دستار عالمی يعنی کلاه گوشه به آيين سروری بشکن   به زلف گوی که آيين دلبری بگذار به غمزه گوی که قلب ستمگری بشکن   برون خرام و ببر گوی خوبی از همه…