دسته: حافظ

غزل    ۵۸ سر ارادت ما و آستان حضرت دوست که هر چه بر سر ما می‌رود ارادت اوست   نظير دوست نديدم اگر چه از مه و مهر نهادم آينه‌ها در مقابل رخ دوست   صبا ز حال دل تنگ ما چه شرح دهد که چون شکنج ورق‌های غنچه تو بر توست   نه من…

غزل    ۵۷   آن سيه چرده که شيرينی عالم با اوست چشم ميگون لب خندان دل خرم با اوست   گر چه شيرين دهنان پادشهانند ولی او سليمان زمان است که خاتم با اوست   روی خوب است و کمال هنر و دامن پاک لاجرم همت پاکان دو عالم با اوست   خال مشکين که…

غزل    ۵۶   دل سراپرده محبت اوست ديده آيينه دار طلعت اوست   من که سر درنياورم به دو کون گردنم زير بار منت اوست   تو و طوبی و ما و قامت يار فکر هر کس به قدر همت اوست   گر من آلوده دامنم چه عجب همه عالم گواه عصمت اوست   من…