دسته: حافظ

غزل    ۱۱۷   دل ما به دور رويت ز چمن فراغ دارد که چو سرو پايبند است و چو لاله داغ دارد   سر ما فرونيايد به کمان ابروی کس که درون گوشه گيران ز جهان فراغ دارد   ز بنفشه تاب دارم که ز زلف او زند دم تو سياه کم بها بين که…

غزل    ۱۱۶   کسی که حسن و خط دوست در نظر دارد محقق است که او حاصل بصر دارد   چو خامه در ره فرمان او سر طاعت نهاده‌ايم مگر او به تيغ بردارد   کسی به وصل تو چون شمع يافت پروانه که زير تيغ تو هر دم سری دگر دارد   به پای…

غزل    ۱۱۵   درخت دوستی بنشان که کام دل به بار آرد نهال دشمنی برکن که رنج بی‌شمار آرد   چو مهمان خراباتی به عزت باش با رندان که درد سر کشی جانا گرت مستی خمار آرد   شب صحبت غنيمت دان که بعد از روزگار ما بسی گردش کند گردون بسی ليل و نهار…