نویسنده: حامد امجدیان

  سَحْبانِ وائِل را در فصاحت بی‌نظیر نهاده‌اند، به حکمِ آن که بر سرِ جمع، سالی سخن گفتی؛ لفظی مکرّر نکردی وگر همان اتفاق افتادی به عبارتی دیگر بگفتی. وز جملهٔ آدابِ نُدَماءِ ملوک یکی این است: سخن گرچه دلبند و شیرین بود سزاوارِ تصدیق و تحسین بود چو یک بار گفتی، مگو باز پس…

  زمین را ز آسمان نثار است و آسمان را از زمین غبار. کلُّ اِناءٍ یَتَرشَّحُ بِما فیهِ. گرت خوی من آمد ناسزاوار تو خوی نیک خویش از دست مگذار بازنویسی حکایت سعدی (تأثیر همنشینی) به زبان ساده و امروزی   همانطور که زمین از آسمان آب می‌گیرد و آسمان از زمین غبار، انسان‌ها هم…

  سالی از بلخ بامیانم سفر بود و راه از حرامیان پر خطر. جوانی به بدرقه همراه من شد، سپربازِ چرخ‌انداز، سلحشورِ بیش‌زور که به ده مردِ توانا کمانِ او زه کردندی و زورآورانِ رویِ زمین پشت او بر زمین نیاوردندی ولیکن چنان که دانی متنعم بود و سایه‌پرورده نه جهاندیده و سفر کرده. رعد…