حکایت سعدی درباره اعتدال در خوردن | اپلیکیشن نینوایان

در سیرتِ اردشیرِ بابکان آمده است که حکیمِ عرب را پرسید که: روزی چه مایه طعام باید خوردن؟
گفت: صد دِرَم سنگ کفایت است.
گفت: این قدر چه قوّت دهد؟
گفت: هٰذَا الْمِقْدارُ یَحْمِلُکَ و مٰازادَ عَلیٰ ذٰلِکَ فَاَنْتَ حامِلُهُ. یعنی این قدر تو را بر پای همی‌دارد و هر چه بر این زیادت کنی، تو حمّال آنی.
خوردن برایِ زیستن و ذکر کردن است
تو معتقد که زیستن از بهرِ خوردن است

بازنویسی حکایت سعدی (اندازهٔ خوردن و خرد) به زبان ساده و امروزی

سعدی در این حکایت، با روایت داستانی از اردشیر بابکان، به یکی از مهم‌ترین اصول سلامتی و خردمندی یعنی **اعتدال در خوردن** اشاره می‌کند. پادشاه ساسانی از حکیمی عرب می‌پرسد که میزان غذای روزانهٔ انسان چقدر باید باشد. حکیم پاسخ می‌دهد که صد درم (معادل وزنی مشخص) کافی است. وقتی پادشاه می‌پرسد که این مقدار چه نیرویی به انسان می‌دهد، حکیم پاسخ می‌دهد که این مقدار، تو را روی پا نگه می‌دارد و هر چه بیش از این بخوری، بار سنگینی بر دوش تو خواهد بود.

سعدی سپس با بیتی زیبا، این نکته را نتیجه‌گیری می‌کند که هدف از خوردن، زنده ماندن و ذکر خداست، اما بسیاری از مردم گمان می‌کنند که هدف از زندگی، خوردن و لذت‌های مادی است. این حکایت، دعوتی است به اعتدال، پرهیز از پرخوری و توجه به هدف والاتر زندگی.

نتیجه اخلاقی حکایت:

– اعتدال در خوردن، رمز سلامتی و تندرستی است.
– پرخوری، نه تنها سودی ندارد، بلکه بار سنگینی بر دوش انسان است.
– هدف از خوردن، تأمین نیروی لازم برای عبادت و زندگی است، نه لذت‌جویی.
– انسان عاقل، به اندازهٔ نیاز می‌خورد و از پرخوری پرهیز می‌کند.
– بسیاری از مردم، هدف زندگی را فراموش کرده‌اند و آن را در خوردن و لذت‌های مادی خلاصه می‌کنند.
– کم‌خوری، نشانهٔ خرد و دوراندیشی است.

💡 برای شنیدن روایت صوتی این حکایت و صدها حکایت دیگر از سعدی، مولانا، عطار و پروین اعتصامی، به همراه اجرای زیبای موسیقی اصیل ایرانی، اپلیکیشن نینوایان را نصب کنید و دنیای هنر را به گوش خود بسپارید.