دسته: نیما یوشیج

افسانه در شب تیره ، دیوانه ای کاو  دل به رنگی گریزان سپرده  در دره ی سرد و خلوت نشسته  همچو ساقه ی گیاهی فسرده  می کند داستانی غم آور  در میان بس آشفته مانده  قصه ی دانه اش هست و دامی  وز همه گفته ناگفته مانده  از دلی رفته دارد پیامی داستان از خیالی…

شب همه شب شب همه شب شکسته خواب به چشمم گوش بر زنگ کاروانستم با صداهای نیم زنده ز دور هم عنان گشته هم زبان هستم. * جاده اما ز همه کس خالی است ریخته بر سر آوار آوار این منم مانده به زندان شب تیره که باز شب همه شب گوش بر زنگ کاروانستم

تو را من چشم در راهم. تو را من چشم در راهم. شباهنگام که می گیرند در شاخ تلاجن سایه ها رنگ سیاهی وزان دلخستگانت راست اندهی فراهم تو را من چشم در راهم. شباهنگام ، در آن دم که بر جا دره ها چون مرده ماران خفتگانند در آن نوبت که بندد دست نیلوفر…