دسته: غزل

شماره 691 هر چند که بلبلان گزینند مرغان دگر خمش نشینند   خود گیر که خرمنی ندارند نه از خرمن فقر دانه چینند   از حلقه برون نه‌ایم ما نیز هر چند که آن شهان نگینند   گر ولوله مرا نخواهند از بهر چه کارم آفرینند   شیرین و ترش مراد شاهست دو دیگ نهاده…

شماره 690 ای عشق که جمله از تو شادند وز نور تو عاشقان بزادند   تو پادشهی و جمله عشاق همرنگ تو پادشه نژادند   هر کس که سری و دیده‌ای داشت دیدند تو را سری نهادند   خورشید تویی و ذره از توست وان نور به نور بازدادند   چون بوی عنایت تو باشد…

شماره 689 دوش از بت من جهان چه می‌شد وز ماه من آسمان چه می‌شد   در پیش رخش چه رقص می‌کرد وز آتش عشق جان چه می‌شد   چشم از نظرش چه مست می‌گشت وز قند لبش دهان چه می‌شد   از تیر مژه چه صید می‌کرد وان ابروی چون کمان چه می‌شد  …