دسته: غزل

شماره 694 آن کز دهن تو رنگ دارد انصاف که رزق تنگ دارد   وان کس که جدل ببست با تو با عمر عزیز جنگ دارد   ماهی که بیافت آب حیوان بر خشک چرا درنگ دارد   در آینه عکس قیصر روم گر نیست بدانک زنگ دارد   در قدس دلت چو خوک دیدی…

شماره 693 جانی که ز نور مصطفی زاد با او تو مگو ز داد و بیداد   هرگز ماهی سباحت آموخت آزادی جست سرو آزاد   خاری که ز گلبن طرب رست گلزار به روی او شود شاد   دورست رواق‌های شادی از آتش و آب و خاک و از باد   زین چار بسیط…

شماره 692 رفتیم بقیه را بقا باد لابد برود هر آنک او زاد   پنگان فلک ندید هرگز طشتی که ز بام درنیفتاد   چندین مدوید کاندر این خاک شاگرد همان شدست کاستاد   ای خوب مناز کاندر آن گور بس شیرینست لا چو فرهاد   آخر چه وفا کند بنایی کاستون ویست پاره‌ای باد…