دسته: غزل

شماره 718 آخر گهر وفا ببارید آخر سر عاشقان بخارید   ما خاک شما شدیم در خاک تخم ستم و جفا مکارید   بر مظلومان راه هجران این ظلم دگر روا مدارید   ای زهره ییان به بام این مه بر پرده زیر و بم بزارید   یا نیز شما ز درد دوری همچون من…

شماره 717 آن کس که به بندگیت آید با او تو چنین کنی نشاید   ای روی تو خوب و خوی تو خوش چون تو گهری فلک نزاید   روی تو و خوی تو لطیفست سر دل تو لطیف باید   آن شخص که مردنیست فردا امروز چرا جفا نماید   چیزی که به خود…

شماره 716 دیر آمده‌ای سفر مکن زود ای مایه هر مراد و هر سود   ای ز آتش عزم رفتن تو از بینی‌ها برآمده دود   هر عود تلف شود ز آتش در آتش توست عید هر عود   اومید تو هر دمی بگوید دستت گیرم به فضل خود زود   اما تو مگو که…