دسته: غزل

غزل شماره 109   بکت عینی غداه البین دمعا و اخری بالبکا بخلت علینا   فعاقبت التی بخلت علینا بان غمضتها یوم التقینا   چه مرد آن عتابم خیز یارا بده آن جام مالامال صهبا   نرنجم ز آنچ مردم می‌برنجند که پیشم جمله جان‌ها هست یکتا   اگر چه پوستینی بازگونه بپوشیدست این اجسام…

غزل شماره 108   به برج دل رسیدی بیست این جا چو آن مه را بدیدی بیست این جا   بسی این رخت خود را هر نواحی ز نادانی کشیدی بیست این جا   بشد عمری و از خوبی آن مه به هر نوعی شنیدی بیست این جا   ببین آن حسن را کز دیدن…

غزل شماره 106   مرا حلوا هوس کردست حلوا میفکن وعده حلوا به فردا   دل و جانم بدان حلواست پیوست که صوفی را صفا آرد نه صفرا   زهی حلوای گرم و چرب و شیرین که هر دم می‌رسد بویش ز بالا   دهانی بسته حلوا خور چو انجیر ز دل خور هیچ دست…