دسته: غزل

غزل شماره 118   بنمود وفا از این جا هرگز نرویم ما از این جا   این جا مدد حیات جانست ذوقست دو چشم را از این جا   این جاست که پا به گل فرورفت چون برگیریم پا از این جا   این جا به خدا که دل نهادیم کس را مبر ای خدا…

غزل شماره 117   از دور بدیده شمس دین را فخر تبریز و رشک چین را   آن چشم و چراغ آسمان را آن زنده کننده زمین را   ای گشته چنان و آن چنانتر هر جان که بدیده او چنین را   گفتا که که را کشم به زاری گفتمش که بنده کمین را…

غزل شماره 116   ای سخت گرفته جادوی را شیری بنموده آهوی را   از سحر تو احولست دیده در دیده نهاده‌ای دوی را   بنموده‌ای از ترنج آلو کی یافت ترنج آلوی را   سحر تو نمود بره را گرگ بنموده ز گندمی جوی را   منشور بقا نموده سحرت طومار خیال منطوی را…