دسته: غزل

شماره 227   به جان پاک تو ای معدن سخا و وفا که صبر نیست مرا بی‌تو ای عزیز بیا   چه جای صبر که گر کوه قاف بود این صبر ز آفتاب جدایی چو برف گشت فنا   ز دور آدم تا دور اعور دجال چو جان بنده نبودست جان سپرده تو را  …

شماره 226   برفت یار من و یادگار ماند مرا رخ معصفر و چشم پرآب و وااسفا   دو دیده باشد پرنم چو در ویست مقیم فرات و کوثر آب حیات جان افزا   چرا رخم نکند زرگری چو متصلست به گنج بی‌حد و کان جمال و حسن و بها   چراست وااسفاگوی زانک یعقوبست…

شماره 225   بپخته است خدا بهر صوفیان حلوا که حلقه حلقه نشستند و در میان حلوا   هزار کاسه سر رفت سوی خوان فلک چو درفتاد از آن دیگ در دهان حلوا   به شرق و غرب فتادست غلغلی شیرین چنین بود چو دهد شاه خسروان حلوا   پیاپی از سوی مطبخ رسول می‌آید…