دسته: غزل

شماره 234   ز جام ساقی باقی چو خورده‌ای تو دلا که لحظه لحظه برآری ز عربده عللا   مگر ز زهره شنیدی دلا به وقت صبوح که بزم خاص نهادم صلای عیش صلا   بلا درست بلایش بنوش و در می‌بار چه می‌گریزی آخر گریز توست بلا   پیاله بر کف زاهد ز خلق…

شماره 233   کجاست ساقی جان تا به هم زند ما را بروبد از دل ما فکر دی و فردا را   چنو درخت کم افتد پناه مرغان را چنو امیر بباید سپاه سودا را   روان شود ز ره سینه صد هزار پری چو بر قنینه بخواند فسون احیا را   کجاست شیر شکاری…

شماره 232   چو عشق را تو ندانی بپرس از شب‌ها بپرس از رخ زرد و ز خشکی لب‌ها   چنان که آب حکایت کند ز اختر و ماه ز عقل و روح حکایت کنند قالب‌ها   هزار گونه ادب جان ز عشق آموزد که آن ادب نتوان یافتن ز مکتب‌ها   میان صد کس…