دسته: غزل

شماره 314   تو را که عشق نداری تو را رواست بخسب برو که عشق و غم او نصیب ماست بخسب   ز آفتاب غم یار ذره ذره شدیم تو را که این هوس اندر جگر نخاست بخسب   به جست و جوی وصالش چو آب می‌پویم تو را که غصه آن نیست کو کجاست…

شماره 313   رباب مشرب عشقست و مونس اصحاب که ابر را عربان نام کرده‌اند رباب   چنانک ابر سقای گل و گلستانست رباب قوت ضمیرست و ساقی الباب   در آتشی بدمی شعله‌ها برافزود بجز غبار نخیزد چو دردمی به تراب   رباب دعوت بازست سوی شه بازآ به طبل باز نیاید به سوی…

شماره 312   به جان تو که مرو از میان کار مخسب ز عمر یک شب کم گیر و زنده دار مخسب   هزار شب تو برای هوای خود خفتی یکی شبی چه شود از برای یار مخسب   برای یار لطیفی که شب نمی‌خسبد موافقت کن و دل را بدو سپار مخسب   بترس…