دسته: غزل

شماره 354   ز میخانه دگربار این چه بویست دگربار این چه شور و گفت و گویست   جهان بگرفت ارواح مجرد زمین و آسمان پرهای و هوی‌ست   بیا ای عشق این می از چه خمست اشارت کن خرابات از چه سوی‌ست   چه می‌گویم اشارت چیست کاین جا نگنجد فکرتی کان همچو مویست…

شماره 353   زهی می کاندر آن دستست هیهات که عقل کل بدو مستست هیهات   بر آن بالا برد دل را که آن جا سر نیزه زحل پستست هیهات   هر آن کو گشت بی‌خویش اندر این بزم ز خویش و اقربا رسته‌ست هیهات   چو عنقا برپرد بر ذروه قاف که پیشش که…

شماره 352   چو با ما یار ما امروز جفتست بگویم آنچ هرگز کس نگفته‌ست   همه مستند این جا محرمانند میندیش از کسی غماز خفته‌ست   خزان خفت و بهاران گشت بیدار نمی‌بینی درخت و گل شکفته‌ست   اگر یک روز باقی باشد از دی زمین لب بسته است و گل نهفته‌ست   هلا…