دسته: غزل

شماره 363   چنان کاین دل از آن دلدار مستست ز خوف صاف ما آن یار مستست   خمارش نشکنم الا به خونم از این شادی دل غمخوار مستست   شفق وارم به هر صبحی به خون در که در هر صبح آن خون خوار مستست   مده پند و مبر خونم به گردن که…

شماره 362   دو چشم آهوانش شیرگیرست کز او بر من روان باران تیرست   کمان ابروان و تیر مژگان گواهانند کو بر جان امیرست   چو زلف درهمش درهم از آنم که بوی او به از مشک و عبیرست   در آن زلفین از آن می‌پیچد این جان که دل زنجیر زلفش را اسیرست…

شماره361   اگر حوا بدانستی ز رنگت سترون ساختی خود را ز ننگت   سیاهی جانت ار محسوس گشتی همه عالم شدی زنگی ز زنگت   تو آن ماری که سنگ از تو دریغ است سرت را کس نکوبد جز به سنگت   اگر دریا درافتی ای منافق ز زشتی کی خورد مار و نهنگت…