دسته: غزل

شماره 366   دود دل ما نشان سوداست وان دود که از دلست پیداست   هر موج که می‌زند دل از خون آن دل نبود مگر که دریاست   بیگانه شدند آشنایان دل نیز به دشمنی چه برخاست   هر سوی که عشق رخت بنهاد هر جا که ملامت‌ست آن جاست   ما نگریزیم از…

شماره 365   می‌دان که زمانه نقش سوداست بیرون ز زمانه صورت ماست   زیرا قفسی‌ست این زمانه بیرون همه کوه قاف و عنقاست   جویی‌ست جهان و ما برونیم بر جوی فتاده سایه ماست   این جا سر نکته‌ای‌ست مشکل این جا نبود ولیکن این جاست   جز در رخ جان مخند ای دل…

شماره 364   تا نقش خیال دوست با ماست ما را همه عمر خود تماشاست   آن جا که وصال دوستانست والله که میان خانه صحراست   وان جا که مراد دل برآید یک خار به از هزار خرماست   چون بر سر کوی یار خسبیم بالین و لحاف ما ثریاست   چون در سر…