دسته: غزل

شماره 372   من سر نخورم که سر گران‌ست پاچه نخورم که استخوان‌ست   بریان نخورم که هم زیان‌ست من نور خورم که قوت جان‌ست   من سر نخوهم که باکلاهند من زر نخوهم که بازخواهند   من خر نخوهم که بند کاهند من کبک خورم که صید شاهند   بالا نپرم نه لک لکم…

شماره 371   گر جام سپهر زهرپیماست آن در لب عاشقان چو حلواست   زین واقعه گر ز جای رفتی از جای برو که جای این جاست   مگریز ز سوز عشق زیرا جز آتش عشق دود و سوداست   دودت نپزد کند سیاهت در پختنت آتشست کاستاست   پروانه که گرد دود گردد دودآلودست…

شماره 370   آمد رمضان و عید با ماست قفل آمد و آن کلید با ماست   بربست دهان و دیده بگشاد وان نور که دیده دید با ماست   آمد رمضان به خدمت دل وان کش که دل آفرید با ماست   در روزه اگر پدید شد رنج گنج دل ناپدید با ماست  …