دسته: غزل

شماره 375   مر عاشق را ز ره چه بیمست چون همره عاشق آن قدیمست   از رفتن جان چه خوف باشد او را که خدای جان ندیمست   اندر سفرست لیک چون مه در طلعت خوب خود مقیمست   کی منتظر نسیم باشد آن کس که سبکتر از نسیمست   عشق و عاشق یکی‌ست…

شماره 374   پرسید کسی که ره کدامست گفتم کاین راه ترک کامست   ای عاشق شاه دان که راهت در جست رضای آن همامست   چون کام و مراد دوست جویی پس جست مراد خود حرامست   شد جمله روح عشق محبوب کاین عشق صوامع کرامست   کم از سر کوه نیست عشقش ما…

شماره 373   گر می‌نکند لبم بیانت سر می‌گوید به گوش جانت   گر لب ز سلام تو خموش است بس هم سخن است با نهایت   تن از تو همی‌کند کرانه جان بگرفته است در میانت   صورت اگرت چو تیر انداخت جانش بکشید چون کمانت   هرچ از تو نهان کند بگوید در…