دسته: ترجیعات

بیست و هفتم ای درد دهنده‌ام دوا ده تاریک مکن جهان، ضیا ده   درد تو دواست و دل ضریرست آن چشم ضریر را صفا ده   نومید همی شود بهر غم نومید شونده را رجا ده   هر دیده که بهر تو بگرید کحلش کش و نور مصطفی ده   شکرش ده، وانگهیش نعمت…

بیست و هشتم ای آنک ما را از زمین بر چرخ اخضر می‌کشی زوتر بکش، زوتر بکش، ای جان که خوش برمی‌کشی   امروز خوش برخاستم، با شور و با غوغاستم امروز و بالاترم، کامروز خوشتر می‌کشی   امروز مر هر تشنه را، در حوض و جو می‌افکنی ذاالنون و ابراهیم را در آب و…

بیست و نهم  با شیر رو به شانگی آوردمان دیوانگی افزودمان بیگانگی با هر بت یکدانگی   از بادهٔ شبهای تو و ز مستی لبهای تو وز لطف غبغبهای تو آخر کجا فرزانگی؟!   ای رستم دستان نر باشی مخنثتر ز غر با این لب همچون شکر گر ماندت مردانگی   آه از نغولیهای تو،…