دسته: مولانا

غزل شماره 122   دیدم رخ خوب گلشنی را آن چشم و چراغ روشنی را   آن قبله و سجده گاه جان را آن عشرت و جای ایمنی را   دل گفت که جان سپارم آن جا بگذارم هستی و منی را   جان هم به سماع اندرآمد آغاز نهاد کف زنی را   عقل…

غزل شماره 121   چون خانه روی ز خانه ما با آتش و با زبانه ما   با رستم زال تا نگویی از رخش و ز تازیانه ما   زیرا جز صادقان ندانند مکر و دغل و بهانه ما   اندر دل هیچ کس نگنجیم چون در سر اوست شانه ما   هر جا پر…

غزل شماره 120   تا چند تو پس روی به پیش آ در کفر مرو به سوی کیش آ   در نیش تو نوش بین به نیش آ آخر تو به اصل اصل خویش آ   هر چند به صورت از زمینی پس رشته گوهر یقینی   بر مخزن نور حق امینی آخر تو به…