دسته: مولانا

شماره 410 دوش آمد بر من آنک شب افروز منست آمدن باری اگر در دو جهان آمدنست   آنک سرسبزی خاک‌ست و گهربخش فلک چاشنی بخش وطن‌هاست اگر بی‌وطنست   در کف عقل نهد شمع که بستان و بیا تا در من که شفاخانه هر ممتحن است   شمع را تو گرو این لگن تن…

شماره 409 تا نلغزی که ز خون راه پس و پیش‌ترست آدمی دزد ز زردزد کنون بیشترست   گربزانند که از عقل و خبر می‌دزدند خود چه دارند کسی را که ز خود بی‌خبرست   خود خود را تو چنین کاسد و بی‌خصم مدان که جهان طالب زر و خود تو کان زرست   که…

شماره 408 آن شنیدی که خضر تخته کشتی بشکست تا که کشتی ز کف ظالم جبار برست   خضر وقت تو عشق است که صوفی ز شکست صافیست و مثل درد به پستی بنشست   لذت فقر چو باده‌ست که پستی جوید که همه عاشق سجده‌ست و تواضع سرمست   تا بدانی که تکبر همه…