دسته: شیخ محمود شبستری

دیباچه به نام آن که جان را فکرت آموخت چراغ دل به نور جان برافروخت ز فضلش هر دو عالم گشت روشن ز فیضش خاک آدم گشت گلشن توانایی که در یک طرفةالعین ز کاف و نون پدید آورد کونین چو قاف قدرتش دم بر قلم زد هزاران نقش بر لوح عدم زد از آن…

در حسب حال و ختم کلام سخن در سینه زین بسیار دارم نمی‌گویم که عمری کار دارم چو در کار است با گفتار کردار پی کردار کرد و ترک گفتار نه گفتار است تنها جمله کارم که از کردار دارم هرچه دارم برای غیر این گفتار بوده است وگرنه کار من کردار بوده است بگویم…

در جلی عملی   گرت امروز سوی ظلم میل است بدان کان میل فردا چاه ویل است   چو فردا نیک و بد اندر شمار است جزای عدل نور و ظلم نار است   شنیدستی که خود بد ز مردم بود فردا به صورت مار و کژدم   برو ای دوست ترک خوی بد کن…