دسته: غزل

عهد جوانی گذشت، در غم بود و نبود نوبت پیری رسید، صد غم دیگر فزود   کارکنان سپهر، بر سر دعوی شدند آنچه بدادند دیر، باز گرفتند زود   حاصل ما از جهان نیست بجز درد و غم هیچ ندانم چراست این همه رشک حسود   نیست عجب گر شدیم شهره به زرق و ریا…

دلا! باز این همه افسردگی چیست؟ به عهد گل، چنین پژمردگی چیست؟   اگر آزرده‌ای از توبهٔ دوش دگر بتوان شکست، آزردگی چیست؟   شنیدم گرم داری حلقه، ای دوست! بهائی! باز این افسردگی چیست؟

روی تو گل تازه و خط سبزهٔ نوخیز نشکفته گلی همچو تو در گلشن تبریز   شد هوش دلم غارت آن غمزهٔ خونریز این بود مرا فایده از دیدن تبریز   ای دل! تو در این ورطه مزن لاف صبوری وای عقل! تو هم بر سر این واقعه مگریز   فرخنده شبی بود که آن…