دسته: غزل

یک گل ز باغ دوست، کسی بو نمی‌کند تا هرچه غیر اوست، به یک سو نمی‌کند   روشن نمی‌شود ز رمد، چشم سالکی تا از غبار میکده، دارو نمی‌کند   گفتم: ز شیخ صومعه، کارم شود درست گفتند: او به دردکشان خو نمی‌کند   گفتم: روم به میکده، گفتند: پیر ما خوش می‌کشد پیاله و…

یک دمک، با خودآ، ببین چه کسی از که دوری و با که هم نفسی   ناز بر بلبلان بستان کن! تو گلی، گل، نه خاری و نه خسی   تا کی ای عندلیب عالم قدس! مایل دام و عاشق قفسی؟   تو همایی، همای، چند کنی گاه، جغدی و گاه، خرمگسی؟   ای صبا!…

نگشود مرا ز یاریت کار دست از دلم ای رفیق! بردار   گرد رخ من، ز خاک آن کوست ناشسته مرا به خاک بسپار   رندیست ره سلامت ای دل! من کرده‌ام استخاره، صد بار   سجادهٔ زهد من، که آمد خالی از عیب و عاری از عار   پودش، همگی ز تار چنگ است…