دسته: حافظ

غزل    ۳۵۴   به مژگان سيه کردی هزاران رخنه در دينم بيا کز چشم بيمارت هزاران درد برچينم   الا ای همنشين دل که يارانت برفت از ياد مرا روزی مباد آن دم که بی ياد تو بنشينم   جهان پير است و بی‌بنياد از اين فرهادکش فرياد که کرد افسون و نيرنگش ملول از…

غزل    ۳۵۳   من ترک عشق شاهد و ساغر نمی‌کنم صد بار توبه کردم و ديگر نمی‌کنم   باغ بهشت و سايه طوبی و قصر و حور با خاک کوی دوست برابر نمی‌کنم   تلقين و درس اهل نظر يک اشارت است گفتم کنايتی و مکرر نمی‌کنم   هرگز نمی‌شود ز سر خود خبر مرا…

غزل    ۳۵۲   روزگاری شد که در ميخانه خدمت می‌کنم در لباس فقر کار اهل دولت می‌کنم   تا کی اندر دام وصل آرم تذروی خوش خرام در کمينم و انتظار وقت فرصت می‌کنم   واعظ ما بوی حق نشنيد بشنو کاين سخن در حضورش نيز می‌گويم نه غيبت می‌کنم   با صبا افتان و…