دسته: حافظ

غزل    ۱۷   سينه از آتش دل در غم جانانه بسوخت آتشی بود در اين خانه که کاشانه بسوخت   تنم از واسطه دوری دلبر بگداخت جانم از آتش مهر رخ جانانه بسوخت   سوز دل بين که ز بس آتش اشکم دل شمع دوش بر من ز سر مهر چو پروانه بسوخت   آشنايی…

غزل    ۱۶   خمی که ابروی شوخ تو در کمان انداخت به قصد جان من زار ناتوان انداخت   نبود نقش دو عالم که رنگ الفت بود زمانه طرح محبت نه اين زمان انداخت   به يک کرشمه که نرگس به خودفروشی کرد فريب چشم تو صد فتنه در جهان انداخت   شراب خورده و…

غزل   ۱۵   ای شاهد قدسی که کشد بند نقابت و ای مرغ بهشتی که دهد دانه و آبت   خوابم بشد از ديده در اين فکر جگرسوز کاغوش که شد منزل آسايش و خوابت   درويش نمی‌پرسی و ترسم که نباشد انديشه آمرزش و پروای ثوابت   راه دل عشاق زد آن چشم خماری…