دسته: حافظ

غزل    ۱۰۵   صوفی ار باده به اندازه خورد نوشش باد ور نه انديشه اين کار فراموشش باد   آن که يک جرعه می از دست تواند دادن دست با شاهد مقصود در آغوشش باد   پير ما گفت خطا بر قلم صنع نرفت آفرين بر نظر پاک خطاپوشش باد   شاه ترکان سخن مدعيان…

غزل    ۱۰۴   جمالت آفتاب هر نظر باد ز خوبی روی خوبت خوبتر باد   همای زلف شاهين شهپرت را دل شاهان عالم زير پر باد   کسی کو بسته زلفت نباشد چو زلفت درهم و زير و زبر باد   دلی کو عاشق رويت نباشد هميشه غرقه در خون جگر باد   بتا چون…

غزل    ۱۰۳   روز وصل دوستداران ياد باد ياد باد آن روزگاران ياد باد   کامم از تلخی غم چون زهر گشت بانگ نوش شادخواران ياد باد   گر چه ياران فارغند از ياد من از من ايشان را هزاران ياد باد   مبتلا گشتم در اين بند و بلا کوشش آن حق گزاران ياد…