دسته: امام خمینی (ره)

مکتب عشق   آنکه دامن می زند بر آتش جانم، حبیب است آنکه روز افزون نماید درد من، آن خود طبیب است   آنچه روح افزاست، جام باده از دست نگار است نی مدرّس، نی مربّی، نی‏حکیم و نی خطیب است   سرّ عشقم، رمز دردم در خم گیسوی یار است کی به جمع حلقه…

رخ خورشید   عیب از ما است، اگر دوست ز ما مستور است دیده بگشای که بینی همه عالم طور است   لاف کم زن که نبیند رخ خورشید جهان چشم خفاش که از دیدن نوری کور است   یا رب، این پرده پندار که در دیده ماست باز کن تا که ببینم همه عالم…

عاشق سوخته   پرده بردار ز رخ، چهره‏گشا ناز بس است عاشق سوخته را دیدن رویت هوس است   دست از دامنت ای دوست، نخواهم برداشت تا من دلشده را یک رمق و یک نفس است   همه خوبان برِ زیبایی‏ات ای مایه حُسن، فی‏المثل، در برِ دریای خروشان چو خس است   مرغ پر…