دسته: شعرا

غزل    ۳۳۹   خيال روی تو چون بگذرد به گلشن چشم دل از پی نظر آيد به سوی روزن چشم   سزای تکيه گهت منظری نمی‌بينم منم ز عالم و اين گوشه معين چشم   بيا که لعل و گهر در نثار مقدم تو ز گنج خانه دل می‌کشم به روزن چشم   سحر سرشک…

غزل    ۳۳۸   من دوستدار روی خوش و موی دلکشم مدهوش چشم مست و می صاف بی‌غشم   گفتی ز سر عهد ازل يک سخن بگو آن گه بگويمت که دو پيمانه درکشم   من آدم بهشتيم اما در اين سفر حالی اسير عشق جوانان مه وشم   در عاشقی گزير نباشد ز ساز و…

غزل    ۳۳۷   چرا نه در پی عزم ديار خود باشم چرا نه خاک سر کوی يار خود باشم   غم غريبی و غربت چو بر نمی‌تابم به شهر خود روم و شهريار خود باشم   ز محرمان سراپرده وصال شوم ز بندگان خداوندگار خود باشم   چو کار عمر نه پيداست باری آن اولی…