دسته: شعرا

غزل    ۳۹۹   کرشمه‌ای کن و بازار ساحری بشکن به غمزه رونق و ناموس سامری بشکن   به باد ده سر و دستار عالمی يعنی کلاه گوشه به آيين سروری بشکن   به زلف گوی که آيين دلبری بگذار به غمزه گوی که قلب ستمگری بشکن   برون خرام و ببر گوی خوبی از همه…

  غزل    ۳۹۸   ای نور چشم من سخنی هست گوش کن چون ساغرت پر است بنوشان و نوش کن   در راه عشق وسوسه اهرمن بسيست پيش آی و گوش دل به پيام سروش کن   برگ نوا تبه شد و ساز طرب نماند ای چنگ ناله برکش و ای دف خروش کن  …

  غزل    ۳۹۷   ز در درآ و شبستان ما منور کن هوای مجلس روحانيان معطر کن   اگر فقيه نصيحت کند که عشق مباز پياله‌ای بدهش گو دماغ را تر کن   به چشم و ابروی جانان سپرده‌ام دل و جان بيا بيا و تماشای طاق و منظر کن   ستاره شب هجران نمی‌فشاند…