دسته: شعرا

پرتو خورشید   مژده ای مرغ چمن، فصل بهار آمد باز موسم می‏زدن و بوس و کنار آمد باز   وقت پژمردگی و غمزدگی آخر شد روز آویختن از دامن یار آمد باز   مردگیها و فرو ریختگیها بشدند زندگیها به دو صد نقش و نگار، آمد باز   زردی از روی چمن بار فرابست…

دیار دلدار   کور کورانه به میخانه مرو، ای هشیار خانه عشق بود، جامه تزویر برآر   عاشقانند در آن خانه، همه بی سر و پا سروپایی اگرت هست، در آن پانگذار   تو که دلبسته تسبیحی و وابسته دیر ساغر باده از آن میکده، امید مدار   پاره کن سبحه و بشکن درِ این…

خُم می   دکّه عطر فروشی است و یا معبر یار؟ ماه روشنگر بزم است و یا روی نگار؟   ای نسیم سحری، از سر کویش آیی که چنین روح فزایی و چنین غالیه بار؟   غمزه‏ای تا بگشایی به رُخم راه امید لطفی ای دوست، بر این دلشده زار و نزار   در میخانه…