دسته: شعرا

با که گویم     با که گویم غم دیوانگی خود، جز یار؟ از که جویم ره میخانه، به غیر از دلدار؟   سرّ عشق است که جز دوست نداند دیگر می‏نگنجد غم هجران وی، اندر گفتار   نو بهار است، درِ میکده را بگشایید نتوان بست در میکده در فصل بهار   باده آرید…

روی یار     این رهروان عشق، کجا می‏روند زار؟ ره را کناره نیست، چرا می نهند بار؟   هر جا روند، جز سر کوی نگار نیست هر جا نهند بار، همانجا بود نگار   ساغر نمی‏ستانند از غیر دست دوست ساقی نمی‏شناسند از غیر آن دیار   در عشق روی اوست، همه شادی و…

دیار قدس     دست از دلم بدار، که جانم به لب رسید اندر فراقِ روی تو، روزم به شب رسید   گفتم به جان غمزده: دیگر تو غم مخور غم رخت بست و موسم عیش و طرب رسید   دلدار من چو یوسف گمگشته بازگشت کنعان، مرا ز روی دل ملتهب رسید   راز…