دسته: شعرا

بیست و چهارم امروز به قونیه، می‌خندد صد مه رو یعنی که ز لارنده، می‌آید شفتالو   در پیش چنین خنده، جانست و جهان، بنده صد جان و جهان نو ، در می‌رسد از هر سو   کهنه بگذار و رو در بر کش یار نو نو بیش دهد لذت، ای جان و جهان، نوجو…

بیست و پنجم   شب مست یار بودم و در های های او حیران آن جمال خوش و شیوهای او   گه دست می‌زدم که زهی وقت روزگار گه مست می‌فتادم بر خاک پای او   هفت آسمان ز عشق معلق زنان او فربه شده ز جام خوش جانفزای او   در هوشها فتاده نهایات…

بیست و ششم   ای جان مرا از غم و اندیشه خریده جان را بستم در گل و گلزار کشیده   دیده که جهان از نظرش دور فتاده‌ست نادیده بیاورده دگرباره، بدیده   جان را سبکی داده و ببریده ز اشغال تا دررسد اندر هوس خویش جریده   جولاهه کی باشد که دهی سطنت او…