دسته: شعرا

غزل    ۶۹   کس نيست که افتاده آن زلف دوتا نيست در رهگذر کيست که دامی ز بلا نيست   چون چشم تو دل می‌برد از گوشه نشينان همراه تو بودن گنه از جانب ما نيست   روی تو مگر آينه لطف الهيست حقا که چنين است و در اين روی و ريا نيست  …

غزل    ۶۸   ماهم اين هفته برون رفت و به چشمم ساليست حال هجران تو چه دانی که چه مشکل حاليست   مردم ديده ز لطف رخ او در رخ او عکس خود ديد گمان برد که مشکين خاليست   می‌چکد شير هنوز از لب همچون شکرش گر چه در شيوه گری هر مژه‌اش قتاليست…

غزل    ۶۷   يا رب اين شمع دل افروز ز کاشانه کيست جان ما سوخت بپرسيد که جانانه کيست   حاليا خانه برانداز دل و دين من است تا در آغوش که می‌خسبد و همخانه کيست   باده لعل لبش کز لب من دور مباد راح روح که و پيمان ده پيمانه کيست   دولت…